“Well, I heard of this young girl. Eighteen years old. A Yassar student. For a price, she’ll come over and discuss any subject – Proust, Yeats, anthropology. Exchange of ideas. You see what I’m driving at?”

What I’m driving at is dat dit niet zomaar een fantasietje van Woody Allen is maar effectief een dagdagelijkse praktijk. En ik zou het moeten weten; ik ben zelf al een groot deel van mijn volwassen leven een mensa-hoer… ik ben de mensa-hoer van S. Ik wou aanvankelijk het verhaal van S. en mij hier integraal plaatsen, maar na een aantal onsuccesvolle pogingen heb ik het opgegeven. Het is een verhaal vol kleine momenten en onverwachte, onlogische plotwendingen (zoals waarschijnlijk de meeste echte verhalen zijn). Ik ga het hier houden op een korte en misschien niet helemaal correcte ‘reader’s digest’.

S. en ik gaan vele jaren terug en al vijf jaar is er iets tussen ons – maar wat het is weet geen van ons beide. Ik voel mij zowel fysiek als emotioneel aangetrokken tot haar, en zij heeft mij (in het minst) nodig als gesprekspartner., als schouder. S. gaat altijd voor de stoere jongen, de jongen die weinig nadenkt – en dan staat ze plots voor mijn deur en laat ik haar uitrazen over hoe bot haar lief wel is, over hoe dom haar lief wel is, over hoe kinderachtig hij wel is…

S. en ik praten over de wereld, over internationale politiek, over de maatschappij, over kunst, over films … maar S. en ik hebben het nooit over ons.

S. heeft tot nu toe relaties met 4 verschillende kerels achter de rug van het kaliber dat ik net heb beschreven. En telkens kwam ze bij mij uitrazen over hun tekortkomingen. Ik heb 2 serieuze relaties achter de rug, ik heb allebei mijn lieven doodgraag gezien en ik heb mij altijd volledig ingezet voor beide relaties. Telkens waren zij degene die er een punt achter zetten en mij met een gebroken hart achter lieten. Maar ik moet eveneens eerlijk toegeven dat geen van beide ex’en mij ooit zo lichamelijk en zinnelijk gefascineerd hebben als S.

S. heeft mij nodig.
S. fascineert mij.
S. en ik … het is iets vreemd.

Maar wanneer wordt een jongen eigenlijk man? Is er een canonieke leeftijd (18, 21, 25, …)? Wanneer je je laatste diploma hebt? Word je man als je begint aan je loopbaan? Wanneer je gaat trouwen? Wanneer je verantwoordelijkheid ten opzichte van anderen gaat opnemen? Wanneer je de eerste keer in een gevecht terechtkomt? Moet je iets bereikt hebben om ‘man’ ze zijn? In Disneyverhalen – waar elk kind mee opgroeit – worden personages mannen wanneer ze iets bereikt hebben: Simba brult van op de Leeuwenrots (youtube) nadat hij met Scar heeft afgerekend. Tarzan doodt Sabor  (youtube, v.a. 2:10) en wordt ook pas dan écht man.

Of is het biologisch? Het moment waarop alle secundaire geslachtskenmerken aanwezig zijn? Het moment waarop je je eerste seksuele belevenissen met iemand anders hebt? Het moment waarop je écht geneukt hebt? Misschien is het net je lief, je vrouw, je wederhelft die je een man maakt? De eerste keer dat ik me (heel even) écht man voelde was toen ik ‘s nachts wakker werd en mijn toenmalig lief lag te slapen met haar hoofd op mijn borst. En tijdens een nacht alleen bij mij thuis hoorden we beneden wat gestommel en ging ik – zonder discussie omdat het mijn taak als man was – naar beneden om te kijken waar het geluid vandaag kwam. (Het was de kat die een paar boeken had omgestoten, geen inbreker) Ja, het lijkt mij dat de vrouw haar man maakt … of kraakt.

Of is het gewoon mentaal? Voel je het wanneer je het bent? Of word je man wanneer je jezelf zo gaat benoemen? Moet je een mentale klik maken? En misschien, misschien maakt het gewoon niks uit.

En hoe zit het dan bij meisjes? Wanneer worden zij vrouwen?

Een andere vriendin bracht me eerder al in contact met het blogwereldje – ze had zelf een blog en had een kleine groepje ‘blogvriendjes’. Aanvankelijk vond ik het iets vreemd: “Waarom zouden mensen in godsnaam hun hele privéleven neerschrijven en dat laten lezen door anderen?” Het deed mij aan als schriftelijk exhibionisme. Niet dat ik per sé iets tegen bloggers had – het leek me gewoon niets voor mijn doen. Enkele dagen geleden besefte ik echter wat het potentieel van een eigen blog was: ik zou mijn gedachten kunnen delen met een breder publiek en toch anoniem kunnen blijven, ik kan mijn eigen gedachten makkelijker archiveren (met mail gaat dat moeilijker) en ik zou het laatste beetje zelfcensuur kunnen laten varen.

Waarover ga ik schrijven? Over dingen die gebeuren in mijn leven, over dingen die mij ergeren, over mijn studie, over boeken, over televisie, over seks, over relaties, over politiek, … over wat ik tijdens het overvaren van de Acheron aantref.

Ik heb nu ook een blog… Hopen dat ik het volhoud om hem bij te houden. Dit eerste berichtje is af, morgen – na mijn ontwaken – volgt meer. Tot dan!